De Stichting Combinatie van Korpsen (SCVK) bestaat dit jaar 40 jaar, en de stichting vierde dat jubileum met een grote showkorpsendag. Gisteren was het FC Dordrecht stadion het decor van een dag vol muziek en show. Een verslag.

Als derde (!) keus was het oog van de Stichting Combinatie van Korpsen gevallen op Dordrecht, al jaren een bolwerk van hardcore drum corps fans, maar vandaag het terrein van maar liefst 53 korpsen, waarvan de meesten helemaal niets met drum corps van doen hebben, verre van dat zelfs. Wat moet je daar dan, als je zelf normaal gesproken van contest naar contest trekt, om toch vooral drum corps te zien en horen? Vooral kijken, luisteren, en wachten op dat enkele drum corps, en er tijdens dat wachten achter komen, dat vooroordelen lang niet altijd juist zijn.


(Foto: korpsmuziek.nl)

De dag begon rond drie uur in de middag, met een defilé van alle korpsen die zich hadden aangemeld voor deze verjaardag. Het voert te ver om ze hier allemaal te noemen, maar het liep uiteen van de Graham Lowlanders (doedelzakken dus ja), de Floraband, DVS, Takostu Stiens, wel vier Wilhelmina’s en ook vier Jubals, en ook Pasveer ontbrak niet. Dat het niet zou lukken om al deze korpsen in nauwelijks een uur van links naar rechts over een voetbalveld te jagen, en zich tegelijkertijd op behoorlijke wijze te presenteren, wist eigenlijk zelfs de organisatie al, vandaar waarschijnlijk de vrij lange pauze die men had geprogrammeerd tussen het defilé en het avondprogramma in. Eigenlijk wel jammer, want in de pauze stond de jeugd van Pasveer geprogrammeerd met hun show, en deze verdiende meer aandacht dan ze kreeg; het hele middenvak met genodigden stroomde leeg om binnen een kwartier het buffet weg te werken dat klaar stond. Mijns inziens worden jeugdkorpsen nog te vaak als pauzenummer ingezet, jammer.

Rond de klok van zes uur was het tijd voor het 'echte' werk: na de openingsfanfare, gespeeld door de Floraband, kwam er echt een macht volk het veld op. Ik was niet in de gelegenheid om ze allemaal te tellen, het programmaboekje sprak van 1900 muzikanten, maar als je zegt dat het er minstens 1500 waren, geloof ik je meteen. Zij speelden gezamenlijk de SCVK-mars, gecomponeerd en gedirigeerd door Rob Balfoort, een man die op zo’n dag, zelfs als hij niet lijfelijk aanwezig zou zijn, toch wel nadrukkelijk aanwezig is. Ik moet zeggen, het was een mars, iets wat drum corps fans niet echt gewend zijn, maar zoiets klinkt altijd imposant, en stukken beter dan 'De Zee'.

Alle blazers werden hierna snel van het veld gedirigeerd, het was tijd voor drums voor SCVK, een behoorlijke vracht aan slagwerk bleef staan, zo’n 400 man schat ik. Persoonlijk had ik het één en ander omgedraaid, want hoewel het nog steeds indrukwekkend is als er zo veel mensen (bijna) tegelijk muziek maken, krijg je toch een soort van anti-climax in je programma wanneer je van 1500 naar 400 muzikanten gaat. Dit komt misschien ook wel doordat ik niet zo’n percussion man ben en ook omdat de heren en dames slagwerkers beduidend meer moeite hadden met op de dirigent te letten dan toen de blazers er nog bij stonden.


(Foto: korpsmuziek.nl)

Drum corps time! Ineens zien we wat geschuif en plaatsen geverwissel op de tribune. Beatrix maakt haar opwachting, en dat kwam goed uit; ik had ze nog niet gezien dit seizoen. Dus lekker onderuitgezakt en laat maar komen die orkaan, oh nee, die komt straks. Het begin staat goed, duidelijk, het lijkt inderdaad of je wakker wordt in een sinistere buitenwijk van New York. Gaandeweg het programma, worden de foutjes talrijker, zowel showtechnisch als muzikaal moet er nog wel één en ander afgewerkt worden, maar in de basis is het een solide programma, dat mijns inziens wat 'commerciëler' had gemogen met het oog op de geplande DCI-trip. Menigeen zal zich vandaag nog wel eens afvragen waar het nu eigenlijk over ging.

Wilhelmina Sleeuwijk was het gelukkige korps dat was ingeloot om mee te doen aan het avondprogramma. Met hun gala van het Nederlandse lied brengen ze een verdienstelijke show, die naar het eind toe wat langdradig wordt, dat merkte je ook aan het geroezemoes op de tribune.

Hierna was het de beurt aan 11 jeugdkorpsen, die onder leiding van Rien Timmer, de huidige voorzitter van de SCVK, het werk 'That Pops' uitvoerden. Ondanks het enthousiasme van de dirigent, stokte het even na het intro, en heel verstandig werd er gewoon overnieuw begonnen. Gewoon leuk, lekker beetje rommelig, maar dat deed niet veel af aan de waardering van het publiek, dat hier een staande ovatie voor over had.

Ook al houd je niet van fluitjes, Pasveer is en blijft een apart verhaal, snelle muziek, moeilijke figuraties en aparte vondsten, zelfs de gezellige kwebbeltante achter me blijven even stil.

Wilhelmus Sliedrecht maakt zijn opwachting in een glimmende Spaans aandoende outfit, met een al even Spaanse show, die leuke muzikale en showtechnische vondsten heeft, maar ook hier zie je het verschil met de meer traditionele drumbandwereld, de puntjes staan nog niet overal op de i.


(Foto: korpsmuziek.nl)

Juliana Amersfoort heeft een verrassing in petto; in tegenstelling tot wat de meeste korpsen tegenwoordig doen: populaire muziek spelen, moderner uniform en instrumenten, is hun show geënt op klassieke muziek van onder andere Mozart, Brahms en Offenbach. Lastig, want iedereen weet hoe deze bekende muziek hoort te klinken. Maar hoewel de show mij ietwat te statisch is, weet dit grote korps met een hele goede bezetting iedereen te boeien, met een opvallend goede soliste in het Wiegenlied.

84 sousafoons spelen gezamenlijk 'Als Ik Met Mijn Sousa-foon'. Dit komt niet helemaal uit de verf, misschien luister ik te kritisch als ex-kachelpijp blazer, maar het geheel doet een beetje brommerig aan, op zich wel weer een geweldig gezicht dit.

Het volgende korps sprak ik al eerder over, toen ik het over vooroordelen had. Want was DVS niet dat korps dat altijd mooie marsen en mooie muziek speelde, maar eigenlijk nooit 'over the top' ging? Wat een power, wat een drive! Een grotendeels frontfacing(!) show met goede, jazzy aandoende arrangementen, hoge tempi. Deze show, met muziek van The Electric Light Orchestra (ELO voor de veertigers) spettert van begin tot eind, gewoon zoals het hoort.

Zou het komen omdat het een thuiswedstrijd is? Ik weet het niet, maar feit is dat Jubal een veel stabielere show neerzet dat precies een week geleden in Middelburg. De storm zwelt nu echt aan, fragmenten zijn beter herkenbaar lijkt het wel, en aan de zuiverheid is ook goed gewerkt, het lijkt wel of er de hele week elke dag getraind is. Met enkele goed gekozen power momenten, is deze show eigenlijk net iets te snel over voor mijn gevoel.

De finale van deze dag is zoals hij moet zijn op zo'n dag, alles erop en eraan; Highland Cathedral, Abide With Me, Taptoe signaal en een opvallend luid meegezongen Wilhelmus, echt een Oranje stadje dat Dordrecht. SVCK, van harte gefeliciteerd met jullie verjaardag, maar ook zeker met deze dag!

(Naam bij redactie bekend)

Discuss this story | Previous page