Verslag DCE 2016: Negen keer ‘Nieuw in Nederland!’

Het is 24 september 2016. En we zitten in Kerkrade klaar op de tribune voor de eerste deelnemer van de DCE Championships 2016. Van de 21 deelnemers hebben we er tien nog niet in Nederland gezien. Van die tien bespreken we de negen die niet eerder in een verslag van DiP aan bod zijn gekomen.

Het is 24 september 2016. En we zitten in Kerkrade ruim op tijd klaar op de tribune voor de eerste deelnemer van de Drum Corps Europe Championships 2016. Van de 21 deelnemers hebben we er tien nog niet in Nederland gezien tijdens het afgelopen seizoen. Van die tien bespreken we de negen die niet eerder in een verslag van DiP aan bod zijn gekomen.

Een verslag van Karel-Willem Jaarsveld. Dit verslag is ook verschenen als nummer 80 van Drumcorps in Progress: www.drumcorpsinprogress.nl.

‘s-Ochtends om half tien voelt het op de tribune al aan alsof je op het strand in Turkije zit. Geweldig weer dus. Stralende zon over het knalgroene gras. We zijn er klaar voor. Start the show!


Premier Class Prelims

Meervoudig Iers kampioen The Vikings trapt vandaag met ‘Hydro’ dit kampioenschap af. Ietwat verwarrend dat het corps zichzelf Vikings Drum Corps noemt, maar dat er hier gekozen wordt voor The Vikings. Enfin, detail dat er verder niet echt toe doet. Vikings is een klein corps, en er ontbreekt zelfs een compleet field percussion. Het front ensemble speelt op een gegeven moment ook een complete bass-line, wat overigens leuk is om te zien en te horen. Ze spelen overigens erg lekker, als ze even niet voor field percussion moeten spelen. Er is een aardige brass die het programma niet heel spannend maakt, maar wel keurig binnen de lijntjes inkleurt. Een mooie solo van de sopraan die de loop van het water start in deze show. Als de brass samen ‘in het water’ (grote cirkels op het veld symboliseren het water) even lekker los gaan, hoor je echter wel dat men gewoon ook muzikaal losjes een goed product neerzetten. De guard werkt o.a. met mooie lange blauwe doeken, die het golven van het water mooi weergeeft. Het enkele druppeltje wat via regen in de rivier belandt en uiteindelijk het leven vormt is netjes uitgebeeld. Wellicht iets te netjes. Het kan wat spannende allemaal.

Calypso - met hun verrassende publieks-show, die steeds beter uit de verf komt - en Blue Diamonds - met het dramatische verhaal van Frankenstein - behouden hun eerder behaalde plaats in de Europese ranking.

Over naar het Italiaanse Millennium dat beroepscharmeur ‘Casanova’ als show-thema heeft. Het veelbewogen leven van deze in Venetië levende man is door Millennium omgezet in een muzikaal uitdagend geheel. De prachtige guard - het Italiaanse charme druipt er vanaf af - speelt een belangrijke rol in dit verhaal. Als onderwerp van de avances van Casanova, maar ook letterlijk als ‘guard’, als Casanova in de gevangenis belandt. Mooie regenboogdoeken wapperen over het veld, en de stralende zon hierop maakt dit alleen nog mooier. De mellofoon en sopraan voor de microfoon klinken prachtig, en de 22 leden sterke brass levert bij tijd en wijl een ‘flinke bak’ geluid. Zonder zichzelf ooit te overschreeuwen overigens. Het front-ensemble en het field percussion ondersteunen de lastige arrangementen netjes. De vier movements waaruit deze show is opgebouwd zijn letterlijk geen meeklappers. Maar er staat wel van begin tot eind een uitdagende show. En na de prelims schuift Millennium dan ook terecht een aantal plaatsen op.

Beeches heeft uit Engeland ook water meegenomen en noemt het hier simpelweg ‘Aqua’. Het druppeltje water wat bij Vikings de start van het leven is, gaat bij Beeches van druppel tot regen, rivier, waterval, oceaan en weer terug tot druppel. The cirkel of life verbeeldt door één enkele druppel dus. Er is een vrij smal veld uitgezet, waar Beeches netjes binnen blijft. Slim natuurlijk, maar ook iets té gemakkelijk wat mij betreft. Je staat wel in een stadion, en niet op het dorpsplein. Dat het over water gaat mag duidelijk zijn door de vele decors met afbeelding van water(druppels) erop. De waterthema’s in de muziek komen er af en toe wat schel uit. En pas als de muziek naar het klassieke deel gaat, klinkt het wat vriendelijker, warmer, muzikaler zo je wilt. De 6 dames van de guard smijten in deze show ook letterlijk met water. Dat is een mooi gezicht, en met dit weer zal er niemand in het corps bezwaar hebben gehad tegen een paar druppels. Beeches doet weer een greep in de ‘lange stokken’-bak. We zagen ze de laatste tijd bij niemand meer, maar Beeches had er nog een paar. Wat ze hier verder precies doen is me niet helemaal duidelijk. Ondanks dat deze show aardig wordt neergezet en dat er geen twijfel is over wat Beeches wil neerzetten, pakt het me eigenlijk nergens compleet. Jammer, maar dat kan ook wel eens.

Het relatief grote Revolution uit Engeland neemt opvallend veel jonge leden mee. ‘Under the Canopy’ (onder de luifel) heeft als hoofdthema ‘de aarde’. Prachtige bloemendecors, rainforest-geluiden op de achtergrond, en de guard in jungle-outfit maken dat al redelijk duidelijk als je al twijfelde. En ook de titels van de muzikale delen sluiten mooi aan op het thema. Earth Song is een sterke opener, en zet de toon voor deze show. Revolution speelt zeer dynamisch en is niet bang om zacht te spelen. Als je de gemiddelde leeftijd in dit corps even meerekent, dan is het uiterst knap dat er een dermate evenwichtig kwaliteit wordt neergezet. De show is breed, beweeglijk, kleurrijk, maar altijd muzikaal. En ondanks dat Revolution een aardige keel op kan zetten, blijft dat gewoon altijd zeer muzikaal. Een genot om naar te kijken en te luisteren. Leuk dat er hier is gekozen voor een cymbal-line, want die zie je gewoon veel te weinig bij de corps. Opvallend dat de guard op een gegeven moment de Airblade ter hand neemt, maar daarnaast ook rifles gebruikt. Ik zou dan gewoon een keus maken, dit overlapt wat teveel. Als de show eindigt met een donderend onweer, dan weet ik dat Revolution vaker langs mag komen. Fijne show. Top gedaan Revolution!

Cadence zoekt het met ‘Arcana’ in de Tarot-kaarten. Vijf kaarten en vijf delen is de kapstok in de show van dit Engelse corps. Een groot blok met kaarten op het veld visualiseert elk apart nummer. De voice-over verduidelijkt het verhaal nog, mocht je het niet kunnen volgen. Muzikaal is het best spannend met muziek van Saint-Saens tot aan Nirvana. En hoewel dat als combinatie nogal vreemd klinkt, werkt dat wonderwel. Het in een mooi klassiek uniform gestoken corps zet een uiterst strakke show neer, dat van voor naar achter fraai klinkt en oogt. En ja hoor; we hebben de eerste trombone in Nederland kunnen zien bij een drum corps. Voor de microfoon zet hij een respectabele solo neer. En het past prima in het geheel. Bij Dance Macabre speelt het front ensemble met een dodenmasker voor, om de sfeer nog wat grimmiger te maken. Op het veld zien we een vrij kleine, maar fraaie die vooral met de grote transparante ‘vleugels’ opvallen. Dat geeft een geweldig effect in het zonlicht. Samenvattend een zeer fraaie show. En als ik wat kaarten mag leggen, voorspel ik dat er voor Cadence nog een lange en succesvolle toekomst in het verschiet ligt.

Wölper Löwen heeft me met Guardian Angel dit seizoen geraakt, en doet dit vandaag ook weer. Dit is echt één van mijn favorieten.

Het Italiaanse Unity (Show Project) komt naar Kerkrade met ‘Again’. Waarmee ze aangeven dat ze er weer staan als Unity, als geheel. Minimalisme is het toverwoord hier. De niet essentiële delen zijn verwijderd, en wat overblijft is de muzikale en choreografische omlijsting van geometrische vormen. Op muziek van o.m. Philip Glass worden de zeshoeken op het veld door het corps creatief gebruik. Verder geen lang en ingewikkeld verhaal dat deze show moet uitleggen. Gewoon kijken en luisteren naar een bijzonder beweeglijk corps met een fraaie en krachtige sound. Er worden fraaie lijnen en vormen op het veld gezet, die mooi aansluiten bij en om de zeshoeken. De guard gebruikt op een gegeven moment ook een open zeshoek, waardoor de vormen nog worden versterkt. Opvallend lekker klinkt ook de sopraan-solo die in stereo met een lekkere reverb door het stadion galmt. Gaaf effect! Deze samenwerking van corps mag van mij nog heel lang blijven functioneren op deze manier. Unity is back, Again!

Spirit of 52 moet in de Finals Unity en Wöl-per Löwen voor zich laten en zakt hiermee een paar plaatsen. Starriders zet nog steeds een uitstekende show neer die me dit seizoen heel blij maakte.

Juliana en Jubal zijn vandaag het duo dat de Nederlandse eer mag verdedigen. En dat doen beide corps met verve met sterke uitvoeringen van ‘Poisoned’ en ‘The Next 10 Minutes’.

‘Symmetricity’ van het Engelse Kidsgrove Scouts komt vandaag goed maken wat ze vorig jaar fout deden. Geen tenenkrommend toneelstukje meer, geen eindeloos gillende sopranen, en geen ‘we weten niet meer hoe we zacht moeten spelen, dus doen het maar EXTRA HARD’. Een heel fijne klassieke drum corps opkomst, in bijzonder strakke lijnen tegen een decor van 16 spiegelwanden. Beethoven was toch al meer dan een beetje doof, dus die knalharde 5e van hem zal alleen deze show openen en niet zijn graf. Hard, maar niet pijnlijk zoals in 2015. En oké, soms komt er zo’n sopraan even aan de frontlijn staan gillen. Maar het is zoveel meer in balans dat voorgaande jaren, dat ik hier toch wel eventjes heel blij van wordt. De grote guard is overal tegelijk lijkt het wel. En de symmetrie in deze show is vooral erg mooi als er lijnen worden neergezet voor de spiegelwanden, en als de guard voor de spiegels ‘hun ding’ doet, is dat bijzonder mooi. Grappig dat Kidsgrove Scouts een vrij klein percussion heeft in vergelijk met de rest van het corps. Niet dat het veel uitmaakt, want ze worden niet bepaald weggespeeld door de brass. Ook hier bijna vanzelfsprekend weer een duetje voor de microfoon; dit keer links en rechts van een bariton en sopraan. Het front-ensemble heb ik nooit het opvallendste onderdeel van KS gevonden, maar dit keer is ook hier de balans prima gevonden, en is de mix met de rest mooi. En als KS dan zelfs Trilogy van Emerson, Lake & Palmer inzet, wie ben ik dan om te gaan zeuren over dat ietwat overdone laatste gilletje van Kidsgrove Scouts vóór het front ensemble. Knappe balans gevonden mensen! Ik ben er blij mee.

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat het Engelse The Company één van mijn favorieten (zo niet dé) was. Ik zat dus al op het puntje van mijn stoel voor ‘Inspire Me’ startte. Er is veel wit op het veld, want het leven is een canvas en inspiratie kleurt dat canvas. De schilder vooraan het veld schildert mee in de kleuren die langzaam verschijnen in de decors achteraan, en in de kleuren op het veld. Een voice-over speelt een belangrijke rol in de uitleg van dit verhaal. De vier delen - Imagination, One Idea, Our Familiy en Together - worden in beeld en geluid prima vertaald. Na de zachte opener op uitsluitend keyboard laat het corps horen dat ze de muziek op een uiterst hoog niveau kan neerzetten. Dat is technisch echt belachelijk goed gewoon. En ja hoor; ook hier weer een sopraan voor de microfoon met een lekkere toegevoegde echo. En toch mis ik wat. Ik heb geen moment naar het front ensemble gekeken bijvoorbeeld, wat betekent dat mijn oor niet getrokken werd door opvallende zaken vooraan het veld. Ik miste in de hele show het gevoel wat The Company maakt wat ze tot nu toe waren; een corps wat ogenschijnlijke chaos kon smeden tot een geheel, wat vertellend was, wat gekkigheid over kon brengen als geen ander, wat niet voor niets ‘performance ensemble’ als ondertitel heeft. Wat overblijft is een drum corps dat speelt en showt op hoog niveau, maar waar elke verrassing dit keer ontbreekt. Noemen we alleen nog de meer dan ijzersterke closer. Wat een niveau is dit. IJZERsterk. Maar niet genoeg om ‘Inspire Me’ te redden wat mij betreft. Dus alsjeblieft Company; inspireer me de volgende keer weer (wat meer).


Junior Class Finals

Her Franse Kadoudal hebben we even moeten missen in de Junior Class. En ik ben blij dat ze met ‘Samurai’ weer helemaal terug zijn. Kadoudals is een leger van jonge Samurai. Ik zal jullie verder het ietwat ingewikkelde en lange verhaal achter deze show besparen. Kadoudal ziet er fraai uit in het zwarte uniform met het witte kruis en de grote rode pluim. Langs de broek loopt aan één zijde een lange rode doek met bloemenprint. De drum major is gekleed in Kimono in dezelfde kleuren, en op het veld zien we veel decors met samurai en Japanse dames. De aankleding is top en de guard - die het met z’n drietjes moet doen - weet de Japanse sfeer er ook goed in te brengen. Er loopt naast een brass van zeventien leden een percussion van drie op het veld. En dat is niet heel veel. Toch weet Kadoudal samen met het vijftallige front ensemble een uitgebalanceerd geheel neer te zetten. Het is muzikaal niet heel spannend, maar de klank is aardig en die mello-solo klinkt gewoon bijzonder warm. Er staat hier een show die iets meer verhaal is dan je daadwerkelijk op het veld terug ziet. Maar het is aardig om te zien en te horen, en alleen al het feit dat Kadoudal hier weer staat is prijzenswaardig.

Tussen het Nederlandse Junior Class geweld is Diamond Cadets uit Duitsland de enige andere buitenlandse deelnemer. Met Western in Blue’ vermaken en vertederen zij het publiek als geen ander.

Jong-Holland Junioren presenteerden met ‘Just in Time’ weer zo’n typisch leuke Jong-Holland show. Mooi verhaal. En ook vandaag weer een publieks-lievelingetje.

Johan Friso, Jong Beatrix en Jong Jubal zaten elkaar dit jaar aardig op de hielen. En ook hier in Kerkrade was de spanning tot op het laatst voelbaar. Stuk voor stuk zetten zij de beste show van hun seizoen neer. Dat het niveau in de Junior Class hoog is, werd vanmiddag weer heel duidelijk.


The Vikings at DCE Championships - © Sabine Becht


1757 Views

Responses