Verslag DCE Premier Class Championships 2016

Het was voor velen iets waar men al weer een jaar naar had uitgekeken. Waar fans maanden vooraf al de kaarten voor gekocht had. De DCE European Championships. Het moment waarop alle Europese drum corps samen komen en laten zien en horen wat men waard is.

Het was voor velen iets waar men al weer een jaar naar had uitgekeken. Waar fans maanden vooraf al de kaarten voor gekocht had. De DCE European Championships. Het moment waarop alle Europese drum corps samen komen en laten zien en horen wat men waard is.

Een verslag van Carlo de Groff

Wat als eerste opviel wat in de rest van de wereld moeilijk schijnt te zijn, maar op de DCE Kampioenschappen normaal is, verbroedering en acceptatie. Mensen uit Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Engeland en Italië liepen broederlijk met elkaar te praten en te genieten van wat er zich allemaal op en rond het veld afspeelde. Geen wanklank te horen. Iedereen accepteerde elkaar, en elkaars mening, want niet iedereen was fan van dezelfde club. Er is een gezegde “muziek verbindt”. Zaterdag werd dit in Kerkrade maar al te goed bewezen.

Met een start om 10.00 uur, wat voor sommigen toch wel héél erg vroeg was, begon de dag met de Prelims. Niet alle korpsen zouden doorstoten naar de Finals ’s avonds. Allereerst dan ook een klein verslagje van de korpsen die het avondprogramma niet haalden, ondanks hun geweldige prestaties en inzet. We doen dit in volgorde van optreden.

The Vikings – Ierland
Het korps is niet zo groot, en mist een backfield percussion, oftewel een slagwerkgroep op het veld. Dit werd goedgemaakt met een grotere pit. Het eerste wat opviel bij deze groep is de sterke blazersgroep. Een groep die bij momenten zelfs kippenvel teweeg kon brengen. Met een perfect gebruik van het veld bracht men een optreden die zeker thuis hoorde op deze dag.

Blue Diamonds – Duitsland
Frankenstein was zeer duidelijk aanwezig in dit programma. Letterlijk. Ook muzikaal werd dit duidelijk gemaakt. Een mysterieuze opener, welke overging in een flinke power-boost. Vooral de ballad vroeg om aandacht, en kreeg deze ook. Een programma wat vele vragen en antwoorden gaf met een stevig slot aan het einde. De Blue Diamonds zijn duidelijk een groep die goed aan de weg timmert.

Calypso – België
Een groep terug van weggeweest. En hoe? Met 'Colours of Friendship' laat Calypso zien en horen dat men een korps is dat er wil staan. Een mellosolo opent het programma welke met een stevige inzet een vervolg krijgt. Klapstuk van dit geweldige programma was zeker het nummer 'Stand by Me', waarmee men de handen van het publiek op elkaar kreeg. Het grootse slot maakte dat men een dankbaar applaus in ontvangst mocht nemen van het publiek. Het publiek had duidelijk genoten van deze show, waarmee Calypso aantoonde weer helemaal terug van weggeweest te zijn. Jammer genoeg nog niet goed genoeg voor het avondprogramma, maar zeker een indicatie waar Calypso naar toe wil. En dat is veel.

Beeches – Engeland
Een opener waarbij de blaasgroep via een danspas laat zien dat er meer mogelijk is in een show. Dat was iets nieuws om te zien. Beeches laat hiermee ook gelijk zien dat men dingen anders doet. De mellosolo bij het Zwanenmeer laat horen dat men muzikaal weet wat er gevraagd wordt om een sterk programma te krijgen. Het vervolg hierop sprak boekdelen. Het slot spektakel, met een zeer sterke blaasgroep, liet merken dat er meer in zit.

Revolution – Engeland
Met de opener 'Earth Song' zette Revolution gelijk de toon van het programma. Een prachtige solo van de baritone toonde dat men herkenbaarheid en drum corps zeer goed weet te combineren. Werd door het publiek ook goed opgepakt. Wat ook opviel aan Revolution was het feit dat dit het eerste korps was met een bekken-sectie., Later die avond zouden we er gelukkig nog een paar zien. Het korps wist een hele mooie sound te maken. Na een mooi gedragen ballad volgde een supereinde. Revolution is een korps waar we zeker in de toekomst nog heel veel van zullen horen.

Jammer genoeg wisten deze groepen niet door te stomen naar het avondprogramma oftewel de Finals. Het werkelijk definitieve kampioenschap. Het feit echter dat men er stond is al een bewijs van hun kunnen. Hun prestaties waren al top. Dat voorspelde echter ook iets voor het avondprogramma.

Millennium – Italië
Met het programma 'Casanova' wist Millennium zich heel erg duidelijk te onderscheiden van de andere korpsen. Het korps start met en wijd verdeelde blaasgroep die ieder van zich laat horen. Als alles te samen komt gaat men open, maar niet op een manier die 'over the top' is. Beheerst maar wel met een grote impact staan men daar als korps, het hele verhaal van Casanova uitbeeldend. Zelfs de kerkorgelgeluiden zijn in het programma opgenomen waardoor het heel iets anders wordt dan je zou verwachten in een drum corps show. Wat heel erg opvalt bij Millennium zijn de ontzettend goede solisten, geweldig veldgebruik, de kleurschakeringen van de color guard en het einde, dat echt spettert. Terecht een korps die bij de laatste tien hoort.

Cadence – Engeland
Met een snelle opener wist Cadence gelijk je aandacht te vragen. Met een guard die in het midden van het veld geplaatst was, een perfecte opener. Cadence wist zich te onderscheiden door constant snelle figuraties neer te zetten waardoor de aandacht zeker niet verslapte. Tijdens de ballad hoorde men de volle warme klanken die men kon produceren, waarna in 'Danse Macabre' voor het eerst een ander instrument gebruikt werd (dat in de VS al normaal is), namelijk een schuiftrombone. Hopelijk zijn zij de voortrekker met deze mogelijkheden. Na een heerlijke drumsolo volgt een snel en spectaculair einde.

Spirit of 52 – Duitsland
Dat een opener nog anders kan dan men gewend was, bewees Spirit of 52. De opener start met een pit, drumline en color guard op het veld. Nadat de show gestart was, rende vanuit het stadion de blaasgroep het veld op. De toon was gezet. En hoe? Met een moord op het veld werkt men naar het einde, waarbij goed of kwaad de enige keuze is. De muziek past perfect in dit programma. Soms sinister, soms vrolijk en opwekkend. Met de grijze outfit geeft de guard het donkere tintje wat door heel het programma loopt. Een zelfverzekerde hornline zorgt voor prachtige klanken in zowel de stevige muziek als de geweldig gedragen ballad, met een solist boven het korps. Spirit of 52 laat zien en horen dat een verhaal vertellen perfect kan in een drum corps show.

Wölper Löwen – Duitsland
Ook de Wölper Löwen weten van een opener iets aparts te maken. Het gehele korps staat aan de rand van het veld als men in één groep het veld binnen komt 'rennen'. Vanaf het begin is duidelijk waar het om draait: de mannen en vrouwen van de brandweer. Hoe zij zich iedere keer inzetten en soms hun leven wagen om mensen te redden. Zeker de muziek uit 'Backdraft' en de grote song 'You’ll Never Walk Alone' spraken enorm tot de verbeelding. Muzikaal werd hier een duidelijk programma gebracht dat door een sterke blaasgroep heel erg goed vertolkt werd. De engel tegen het einde gaf de hoop weer dat alles nog goed kan komen. Een intrigerende show met een boodschap richting de brandweer mensen... dank je wel voor jullie inzet.

Unity – Italië
De tweede Italiaanse deelnemer stond op het veld met een groot korps. Met een perfect uitgebalanceerde openingsset wist men direct aan te geven dat men hier was met één doel... winnen. Met een nog scherper gebracht programma dan ’s middags. Onder meer de solo met echo erin verwerkt gaf die extra dimensie aan de muziek. De start, waarin een soort van vraag en antwoord gebracht werd, gaf aan dat men met een sterke blazersgroep veel mooie dingen kan doen. De color guard werd in het geheel perfect gebruikt als extra dimensie. Aangezien dit nog maar het tweede jaar was van deelname aan DCE kan dat nog heel veel worden als men op deze weg door blijft gaan. Een korps om in de gaten te houden.

Starriders – Duitsland
Dat de Starriders een blijver zijn wisten we al lang. Dit jaar is men echter sterker dan ooit. Met thema tijd weet men een programma te brengen vol verrassingen, terwijl de tijd doortikt. Kan men de tijd nog stoppen? Met een hele sterke groep, waarbij alles perfect in balans is, toont men hun idee om de tijd stil te laten staan. Als voorbeeld daarvan de solist bovenop de klok, die zonder versterking duidelijk overkomt op de tribune... en dat vanaf de achterkant van het veld. Niks te veel, maar precies alles op de juiste manier brengen maakt dat Starriders weer een serieuze kandidaat is geworden om de top vier binnen te komen. Dit jaar nog net niet, maar wie weet wat de toekomst gaat brengen.

Juliana – Nederland
Juliana moest dit jaar hun ijzersterke show van 2015 zien te overtreffen. En dat is ze gelukt. Via een mooie en rustige opbouw tijdens de opener gaat men langzaam maar zeker naar de power en snelheid die we van Juliana kennen. De blaasgroep zit vol met energie en dat laten horen ook. Niks schuwen ze en dat blijkt uit hun prestatie op het veld. Van mysterieus klanken naar overwinningsklanken. Met een baritonesolo, die vanachter een boom gebracht wordt. Opmerkelijk detail was de groene tinten die men aangebracht had aan uniformering en instrumenten. Zelfs een groene veter ontbrak niet in de schoenen. Een heel sterk optreden waarmee Juliana aangeeft in de top van het Europese drum corps te horen.

Kidsgrove Scouts – Engeland
Voor velen was dit de publieksfavoriet. Een show op old-school basis. Flitsend, en vol power. De 5e van Beethoven als opener gaf gelijk aan waar men sterk in is. Met een solist die geen microfoon nodig had. Die blies de noten zonder versterking de tribune in en met resultaat. Met 111 leden wist men oude tijden te laten herleven. De guard werd over het gehele veld gebruikt wat een geweldig zicht was. Gedurende het gehele programma is het applaus van de tribune niet van de lucht. En na de show een staande ovatie van het publiek, die het meer dan gewoon kon waarderen. De Kidsgrove Scouts lieten duidelijk zien en horen waarom men in de top drie van Europa staat. 'Slechts' derde plaats werd niet door iedereen als terecht gezien.

Jubal – Nederland
Jubal ging voor de titel, en dat liet men ook duidelijk blijken. Vanaf het begin kom je ogen en oren tekort om alles te kunnen volgen. De nuances tussen hard en zacht spelen waren soms gewoon extreem. Van langzaam vloog men naar snelle bewegingen en snelle muziek. De guard werd geweldig ingezet, en ging soms dwars door het korps heen. Men mag gerust zeggen dat Jubal deze avond boven zichzelf uit steeg. Alles wat aanwezig moest zijn voor een supershow was er ook. Het publiek ging helemaal uit zijn dak, en terecht. De trompetsectie zorgde voor een stuk waarbij men eerst stil was, waarna het publiek letterlijk uit z’n dak ging. Dit was een topshow op een topdag.

The Company – Engeland
Neem alles wat van de voorgaande korpsen gezegd is en maakt dat nog iets beter, en je hebt het programma van The Company. Een strak programma waar alles in zat. Een statige opener met solo voor bugel. Die stond er ook. Constant snelle loopjes bij de blaasgroep maakten het beeld compleet. Alle solo’s die gebracht werden waren loepzuiver. Een show waarin elk nummer zijn eigen verhaal vertelde, ondanks dat het een compleet geheel was. Een programma waarbij kleuren belangrijk waren, wat je in elk stuk terug zag, zowel aan de achterzijde van het veld als bij de color guard. Een terechte winnaar en Europees Kampioen. Zo’n uitvoering verdiende gewoon de kampioenstitel.


Spirit of 52 at DCE Championships - © Sabine Becht


1376 Views

Responses